۱۰ تکنیک فرزندپروری مثبت با مثال‌های روزمره

توصیهٔ فرزندپروری وقتی کاربردی‌تر می‌شود که بدانیم چه بگوییم و چه کنیم. این ده پیشنهاد، ارتباط، انتظار روشن و حمایت هیجانی را کنار هم می‌آورند؛ با مثال‌هایی که می‌توانید با شرایط خانوادهٔ خود هماهنگ کنید.

پیش از انتخاب تکنیک

مثال‌ها بیشتر برای کودکان پیش‌دبستانی و سال‌های نخست دبستان، حدود ۳ تا ۸ سال، نوشته شده‌اند. جمله‌ها و انتظارات را با رشد، شیوهٔ ارتباط، نیازهای حسی و شرایط کودک خود هماهنگ کنید. راهنمای CDC که اینجا استفاده شده بیشتر دربارهٔ نوپاها و پیش‌دبستانی‌هاست؛ برای کودکان بزرگ‌تر باید متناسب‌سازی شود.

ابتدا گرسنگی، خستگی، درد، فشار حسی یا دشواربودن کار را بررسی کنید. کودکی که نمی‌تواند کاری را انجام دهد، به کمک نیاز دارد، نه پیامد شدیدتر. این پیشنهادها آموزشی‌اند و چک‌لیست تشخیص یا جایگزین ارزیابی فردی نیستند.

۱. زمانی کوتاه با توجه کامل اختصاص دهید

زمانی متناسب با برنامه‌تان برای بازی، کتاب‌خواندن یا گفت‌وگو کنار بگذارید. اجازه دهید کودک فعالیت امنی را هدایت کند و عوامل حواس‌پرتی را کنار بگذارید. ارتباط شما نباید فقط پاداش رفتار بی‌نقص باشد. راهنمای Raising Children Network بر توجه مثبت و وقت مشترک تأکید دارد. [۱]

مثال: کودک چهارساله‌تان فروشگاه خیالی می‌سازد. همراه داستانش شوید و بگویید: «برای مشتری‌ها جا درست کردی.» لازم نیست بازی را به امتحان اعداد تبدیل کنید.

۲. پیش از حل مسئله، گوش بدهید

کوتاه بازگو کنید چه شنیده‌اید و بپرسید درست فهمیده‌اید یا نه. می‌توانید احساس کودک را ببینید، بدون اینکه با هر برداشت او موافق باشید یا فوراً مسئله را حل کنید. [۱]

مثال: کودک هفت‌ساله می‌گوید: «هیچ‌کس من را دوست ندارد.» به‌جای تضمین اینکه همه دوستش دارند، بگویید: «انگار زنگ ناهار احساس تنهایی کردی. چه اتفاقی افتاد؟» گزارش قلدری را جدی بگیرید و در صورت نیاز با مدرسه پیگیری کنید.

۳. دقیق بگویید از چه رفتاری قدردانی می‌کنید

تشویق را به یک رفتار یا تلاش مشخص مرتبط کنید. خواهر و برادرها را مقایسه نکنید و محبت را وابسته به موفقیت نشان ندهید. تحسین مشخص روشن می‌کند چه چیزی را دیده‌اید. [۱]

مثال: «دوچرخه‌ات را کنار بردی تا خواهرت رد شود؛ به او توجه کردی.» این جمله از «تو بهترین بچه‌ای» اطلاعات روشن‌تری می‌دهد.

۴. هر بار یک درخواست روشن و شدنی مطرح کنید

در فاصله‌ای قرار بگیرید که صدایتان شنیده شود، آرام صحبت کنید و دقیق بگویید چه کاری می‌خواهید. فهم کودک را بررسی کنید و برای پردازش فرصت بدهید. تماس چشمی را تحمیل نکنید. CDC درخواست ساده و متناسب با توانایی کودک را توصیه می‌کند. [۲]

مثال: به‌جای «این شلوغ‌کاری را تمام کن و آماده شو»، بگویید: «لطفاً کفش‌هایت را کنار در بگذار.» اگر کار تازه است، در قدم اول کمکش کنید.

۵. دو انتخاب واقعی بدهید

فقط وقتی انتخاب بدهید که هر دو پاسخ برایتان قابل قبول باشد. مرز ایمنی ضروری را روشن نگه دارید و آن را اختیاری جلوه ندهید. [۲]

مثال: «برای زمین بازی باید کفش بپوشیم؛ کفش آبی را می‌خواهی یا قرمز را؟» ایمنی خیابان، کمربند خودرو و مراقبت پزشکی ضروری گزینه‌هایی نیستند که با انتخاب کودک کنار گذاشته شوند.

۶. برنامه را قابل پیش‌بینی کنید و برای تغییر فعالیت آماده شوید

از توالی کوتاه، تصویر یا یادآوری استفاده کنید تا کودک بداند بعد چه می‌شود. وقتی برنامه عوض می‌شود، انعطاف را حفظ کنید. برنامهٔ قابل پیش‌بینی و قواعد روشن بخشی از راهنمای فرزندپروری CDC هستند. [۳]

مثال: پیش از خروج از پارک بگویید: «یک بار دیگر سرسره، بعد می‌رویم طرف ماشین.» در خانه، تصویرهای ساده می‌توانند شام، حمام، کتاب و خواب را نشان دهند. اگر تمام‌کردن فعالیت دشوار است، کمک عملی بدهید.

۷. احساس را نام ببرید و حد ایمنی را حفظ کنید

احساس را به رسمیت بشناسید، اما آن را از رفتار خطرناک جدا کنید. اگر از احساس کودک مطمئن نیستید، با احتمال صحبت کنید. نام‌گذاری هیجان بخشی از یادگیری تنظیم هیجان است. [۴]

مثال: «انگار عصبانی شدی چون برادرت قطار را برداشت. نمی‌گذارم او را بزنی؛ کمکت می‌کنم نوبتت را بخواهی.» اول از کودک دیگر محافظت کنید؛ توضیح طولانی می‌تواند بماند برای بعد.

۸. پیش از آموزش، به آرام‌شدن کمک کنید

در آشفتگی شدید، درخواست‌ها را کمتر کنید و حمایت آرام ارائه دهید. فضای خلوت‌تر، کلمات کمتر یا حضور نزدیک شما ممکن است از سخنرانی مناسب‌تر باشد. پیش از بغل‌کردن اجازه بگیرید و پاسخ منفی را محترم بدانید. [۴]

مثال: بعد از مهمانی شلوغ، کودک گریه می‌کند و گوش‌هایش را می‌پوشاند. به فضای آرام‌تری بروید و بگویید: «اینجا هستم؛ می‌خواهی کنارت باشم یا کمی دورتر؟» بعداً دربارهٔ آمادگی برای مهمانی بعدی صحبت کنید. فضای آرام برای حمایت است، نه انزوای اجباری.

۹. پیامد کوتاه و مرتبط با رفتار انتخاب کنید

هرجا مناسب است، پیامدی امن و متناسب را توضیح دهید و آرام اجرا کنید. هدف آموزش است، نه تحقیر. CDC دربارهٔ پیامد مرتبط با رفتار و بازگشت به ارتباط مثبت پس از آن توضیح می‌دهد. [۵]

مثال: اگر کودک پس از یادآوری روشن همچنان اسباب‌بازی سفت را پرت می‌کند، فعلاً همان وسیله را کنار بگذارید و جایگزین امنی پیشنهاد کنید. بعداً استفادهٔ ایمن را تمرین کنید. غذا، خواب، آرامش، مراقبت پزشکی ضروری یا محبت را دریغ نکنید و هرگز اتفاق خطرناک را «پیامد طبیعی» رفتار قرار ندهید.

۱۰. وقتی اشتباه می‌کنید، الگوی جبران باشید

رفتار شما به کودک نشان می‌دهد افراد چگونه با ناکامی و مسئولیت روبه‌رو می‌شوند. رفتاری را که می‌خواهید آموزش دهید، خودتان نشان دهید. [۱]

مثال: «وقتی دیرمان شده بود داد زدم. این روش محترمانه‌ای برای حرف‌زدن نبود؛ متأسفم. دفعهٔ بعد قبل از جواب‌دادن مکث می‌کنم. هنوز هم لازم است آماده شویم.» عذرخواهی می‌تواند سهم شما را جبران کند، بدون اینکه حد مناسب حذف شود. کودک مسئول مدیریت احساسات شما نیست.

چگونه شروع کنیم، بدون اینکه همه‌چیز را تغییر دهیم؟

یک موقعیت تکرارشونده و یک تکنیک انتخاب کنید. به اتفاق‌های قبل و بعد از آن و چیزهایی که مشارکت کودک را آسان می‌کنند توجه کنید. در صورت امکان، با دیگر مراقبان دربارهٔ شیوهٔ مشترک صحبت کنید. پیشرفت همیشه یکنواخت نیست و همکاری، تنها معیار سلامت کودک نیست.

در خانواده‌های دوزبانه، از زبانی استفاده کنید که کودک راحت می‌فهمد. می‌توانید دربارهٔ سنت‌های خانوادگی صحبت کنید، بدون اینکه یک فرهنگ را تنها روش درست فرزندپروری بدانید. احترام و مرز امن در هر زبانی اهمیت دارند.

چه زمانی حمایت فردی لازم است؟

اگر نگرانی ادامه دارد، ناراحتی قابل توجه ایجاد می‌کند، زندگی روزمره را مختل می‌کند یا سؤال رشدی و ایمنی مطرح است، با پزشک، پرستار سلامت کودک و خانواده، تیم حمایتی مدرسه یا متخصص مناسب کودک صحبت کنید. دربارهٔ برنامه‌های فرزندپروری مبتنی بر شواهد و متناسب با خانواده‌تان بپرسید.

این مقاله تشخیص ارائه نمی‌دهد و تبلیغ ارزیابی یا درمان کودک در Fern Up نیست. والدین بزرگسالی که برای اضطراب، استرس یا مشکلات رابطهٔ خود حمایت می‌خواهند می‌توانند دربارهٔ تناسب خدمت و ظرفیت پذیرش با Fern Up تماس بگیرند.

زدن، تحقیر یا تهدید به رهاکردن را ابزار فرزندپروری قرار ندهید. اگر احساس می‌کنید نزدیک است کنترل خود را از دست بدهید، مطمئن شوید کودک تحت نظارت امن است و از بزرگسال قابل اعتماد کمک بگیرید. در خطر فوری در استرالیا با ۰۰۰ و در کشورهای دیگر با خدمات اضطراری محل زندگی تماس بگیرید.

اطلاعات آموزشی عمومی است. همهٔ مثال‌ها فرضی‌اند و هیچ تکنیکی نتیجهٔ مشخصی را تضمین نمی‌کند.

این مقاله فقط اطلاعات عمومی ارائه می‌دهد و جایگزین ارزیابی یا توصیه شخصی روان‌شناختی، پزشکی، حقوقی یا خدمات اورژانسی نیست.

گفت‌وگو درباره مقاله

پرسش یا دیدگاهتان درباره مقاله را بنویسید. همه نظرها پیش از انتشار بررسی می‌شوند.

در حال دریافت نظرات…

حداکثر ۱۵۰۰ نویسه. نام نمایشی و نظر تأییدشده عمومی خواهند بود. ایمیل دریافت نمی‌شود.

نظرات برای رسیدگی فوری پایش نمی‌شوند. در خطر فوری با 000 و برای حمایت در بحران در استرالیا با Lifeline به شماره 13 11 14 تماس بگیرید.